Akita-inu (inu - to po japoñsku pies) to rasa my¶liwskich szpiców japoñskich, przeznaczona pierwotnie do polowania na najgrubszego zwierza - dzika i nied¼wiedzia oraz do ci±gniêcia ciê¿kich ³adunków. Jak wszystkie pozosta³e, powsta³a skutkiem wymieszania siê psów dingo z pó³nocnymi szpicami. Psy te przybywa³y do Japonii z kolejnymi osadnikami - poczynaj±c od oko³o 15000 lat p.n.e. po 300 lat p.n.e.
    Psy podobne do akity istnia³y rzekomo ju¿ 5000 lat temu. Niew±tpliwie towarzyszy³y samurajom i od tego czasu zajmuj± sta³e miejsce w japoñskiej mitologii. W japoñskiej literaturze akita jest psem starym i rodzimym, z posiadaniem którego wi±za³y siê okre¶lone wierzenia. Ten kto nie móg³ pozwoliæ sobie na tego psa (mog³a je posiadaæ arystokracja) musia³ zadowoliæ siê jego podobizn±. Ma³e pos±¿ki z drewna, przedstawiaj±ce akitê, wykonywane przez japoñskich rze¼biarzy, stanowi³y atrakcyjne, ¶wi±teczne podarki przynosz±ce szczê¶cie. By³y symbolem posiadania. Wi±za³y siê z nimi okre¶lone wierzenia przekazywane z pokolenia na pokolenie. I tak, otrzymywa³a je narzeczona w dzieñ ¶lubu - jako maskotkê przynosz±ca szczê¶cie. Pos±¿ek akity po³o¿ony przy rodz±cej kobiecie mia³ zapewniæ bezproblemowy przebieg porodu, a podarowany niemowlêciu by³ symbolem pó¼niejszej si³y, zdrowia i inteligencji obdarowanego. Figurka zawieszona nad ko³ysk± dziecka mia³a go chroniæ przed z³ymi snami. Ju¿ w czasach ¶redniowiecznych rasa akita hodowana by³a do walk psich, które oko³o XI wieku sta³y siê popularnym sportem.
    Udokumentowana historia rasy rozpoczyna siê w wieku XVII. Jej hodowl± zajmowa³ siê wówczas mo¿ny rycerz, który przed nie³ask± cesarza schroniæ musia³ siê na pó³nocnym wybrze¿u wyspy Honsiu, w prowincji Akita. By³ on wielkim mi³o¶nikiem ³owów i psów, postanowi³ wiêc stworzyæ najwiêksze, najsilniejsze i najmê¿niejsze psy my¶liwskie, jakich nikt przedtem nie widzia³. By³y to psy elitarne, których w³a¶cicielami i hodowcami mogli byæ tylko japoñscy shoguni. Sposób opieki nad psami (pielêgnacja, ¿ywienie) by³ opisany w ¶ci¶le przestrzeganych i chronionych dokumentach. ¶wiadczy to o powa¿aniu, jakim cieszy³y siê te psy. Stanowi³y wielk± warto¶æ, mo¿na by rzec, cieszy³y siê swoistym kultem, jakim nie otaczano ¿adnego innego psa. Ciekawostk± dotycz±c± sposobu prezentacji tych psów by³o prowadzenie ich na kolorowych (plecionych z bawe³ny) smyczach - przeplatanych srebrn± lub z³ot± nitk± (w zale¿no¶ci od rangi posiadacza psa). Kolor tej smyczy wspó³graæ musia³ ponadto z umaszczeniem psa.
    Nastêpne stulecia, obfituj±ce w wojny i bêd±ce okresem politycznej i ekonomicznej destabilizacji, spowodowa³y, ¿e wielkie psy z Honsiu sta³y siê prawdziw± rzadko¶ci±. Przetrwa³y jednak, przede wszystkim jako psy do walk, dopóki cesarz nie zabroni³ tego procederu, a pocz±tek naszego wieku i powstanie silnego ruchu na rzecz zachowania kulturowej tradycji Japonii przyniós³ renesans rasy, uznanej niemal za symbol narodowy. Pod nazwa nippon inu, czyli po prostu "japoñskiego psa" akita doczeka³ siê pañstwowego protektoratu i w roku 1931 oficjalnie zosta³ og³oszony "narodowym psem Japonii".
    Wojna przynios³a psom japoñskim, a szczególnie akitom, niemal zupe³n± zag³adê. Mimo to pog³owie zosta³o do¶æ szybko odbudowane i obecnie rasa ta nale¿y do najliczniejszych w Japonii. Do dzisiaj zachowa³a swój wyj±tkowy status i hodowcy, a nawet w³a¶ciciele pojedyñczych, wybitnych psów s±, je¶li zachodzi taka potrzeba, subsydiowani przez w³adze lokalne.
    Japoñski standard rasy pochodzi z 1938 roku - wówczas to postanowiono, by w hodowli unikaæ psów szczególnie masywnych, których wygl±d sugerowa³ domieszkê krwi molosów, wprowadzon± na prze³omie wieków dla uzyskania psów najlepiej nadaj±cych siê do walk. Powojenna hodowla akita-inu w Japonii d±¿y³a do uzyskania typu psa silnego i mocnego, ale jednak, przede wszystkim o cechach szpica.
    Akita to symbol psiej wierno¶ci - na dobre i z³e. S± one wierne do koñca swoim w³a¶cicielom, czego najlepszym przyk³adem jest opowie¶æ o psie doktora Ueno.